Κατά καιρούς εμφανίζονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Αρχιερείς οι οποίοι είτε θέτουν αμέσως υποψηφιότητα για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο είτε απαντούν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων που αναφέρονται σε αυτό το θέμα είτε με κείμενά τους κάνουν προγραμματικές δηλώσεις, ωσάν ο Αρχιεπίσκοπος ήτο κοσμικός άρχοντας. Θεωρώ απαράδεκτο αυτό το γεγονός για τους εξής απλούς λόγους:

1. Ο Αρχιεπισκοπικός θρόνος είναι κατειλημμένος και βέβαια δεν υπάρχουν οι κανονικές προϋποθέσεις να γίνουν τώρα εκλογές για την πλήρωσή του. Ο θόρυβος για εκλογές εκφράζει σαφώς μια κοσμική νοοτροπία, ή μάλλον, για να είμαι περισσότερο ειλικρινής, θα έλεγα ότι είναι κατώτερη και από την λεγομένη κοσμική νοοτροπία. Γιατί σε άλλους ανθρωποκεντρικούς οργανισμούς στέκονται με μεγαλύτερο σεβασμό σε ένα επιζών, έστω και εν αδυναμία πρόσωπο, και δεν γίνεται λόγος για αντικατάστασή του φανερά προτού ακόμη ο ίδιος αποφασίσει περί του πρακτέου.

Δεν γνωρίζω αν οι ενδιαφερόμενοι Αρχιερείς αισθάνονται τον πόνο του Αρχιεπισκόπου, όταν βλέπει και ακούει τις δηλώσεις τους, και μάλιστα διατυπωμένες και εκφρασμένες μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με ανοίκειο τρόπο.

Στο σημείο αυτό πρέπει να εξάρω το ύψος των Αρχιερέων του Οικουμενικού Πατριαρχικού θρόνου, οι οποίοι κατά την Πατριαρχία του αειμνήστου Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Δημητρίου τον περιέβαλλαν από την αρχή ως το τέλος με πολύ σεβασμό και τον βοηθούσαν αποτελεσματικά στο έργο του, προβάλλοντας το πρόσωπό του. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά θεσμικό. Είναι κρίμα να κλονίζονται οι θεσμοί από προσωπικά κίνητρα και απαθείς ή εμπαθείς φιλοδοξίες. Πάντως, η στάση του Χαμ απέναντι στην γύμνωση του πατέρα του Νώε και η κατάρα που ακολούθησε (Γεν. θ', 20-27) δείχνει την απρέπεια της υποψηφιότητος για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, με όλα όσα συνδέονται με αυτήν την υπόθεση, όταν αυτός ο θρόνος είναι κατειλημμένος.

2. Οι γνωστοποιήσεις των υποψηφιοτήτων για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο γίνονται μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ενώ είναι γνωστό ότι εκλέκτορες είναι οι ογδόντα Αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας. Σέβομαι και εκτιμώ την προσπάθεια των δημοσιογράφων να ενημερώνουν τον λαό, αλλά ζητώ μεγαλύτερη υπευθυνότητα από τους υποψηφίους για τον πρώτο θρόνο της Εκκλησίας της Ελλάδας. Θα έπρεπε, λοιπόν, αν αποφάσισαν αυτήν την οδό γνωστοποιήσεως των υποψηφιοτήτων τους, να αποτείνονται, είτε προσωπικά είτε διά μέσου άλλων Αρχιερέων, στους εκλέκτορες και να ζητούν την βοήθειά τους. Αλλωστε, οι Αρχιερείς ανέκαθεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους θέτοντες τα διάφορα προβλήματα που απασχολούσαν την Εκκλησία. Χαρακτηριστικές είναι οι επιστολές του Μ. Βασιλείου, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου κλπ. Αισθάνομαι ότι αυτοί οι εξέχοντες Πατέρες, αν ζούσαν στην εποχή μας, με την μεγάλη πληροφόρηση, στα σοβαρά αυτά θέματα θα είχαν προσωπική αλληλογραφία και δεν θα χρησιμοποιούσαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, πρωτευόντως.

Το ότι επιλέγεται ο τρόπος της γνωστοποιήσεως των υποψηφιοτήτων τους μέσα από τις εφημερίδες, αυτό με οδηγεί σε δύο πιθανές εκδοχές. Ή υποτιμούν τους εκλέκτορες Αρχιερείς, αφού επιθυμούν να πληροφορούνται αυτοί εμμέσως τα περί των προσωπικών τους επιδιώξεων, ή επιδιώκουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και την προτίμηση ανθρώπων της πνευματικής, πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, για να ασκήσουν πίεση επάνω στους εκλέκτορες. Και οι δύο αυτές πιθανότητες συνιστούν «άηθες ήθος» και γίνονται τελικά σε βάρος τους, γιατί υπάρχουν πολλοί Αρχιερείς οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να υποκύψουν σε πολυποίκιλες πιέσεις.

3. Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι οι διάφορες επιστολές που τελευταία αποστέλλονται και οι διάφορες δημοσιογραφικές πληροφορίες δεν εντάσσονται μέσα στην αρχιεπισκοπική εκλογολογία.

Διαβάζοντας κανείς τέτοια κείμενα εκπλήσσεται για την απρέπεια, το χαμηλό επίπεδο ύφους και ήθους, που δεν προσιδιάζει όχι μόνο σε Αρχιερείς, αλλά ούτε και σε λαϊκούς, την προσκρούστεια μέθοδο παρουσιάσεως των γεγονότων, την εμπαθή επιθετικότητα εναντίον ανθρώπων που αποκαλούν εν τούτοις «αγαπητούς αδελφούς» κλπ. Και ναι μεν πρέπει να διακρινόμαστε για την αλήθεια και την ειλικρίνεια, αλλά ποτέ δεν είναι δυνατόν να απεκδυόμαστε της ευπρεπείας. Τελικά, υπάρχουν κείμενα τα οποία δείχνουν την γυμνότητα αυτών που τα γράφουν.

Αισθάνομαι ότι ζούμε σε μια κρίσιμη καμπή του εκκλησιαστικού μας βίου, που χρειάζεται εκκλησιαστικό ήθος και ύφος, ευπρέπεια και σύνεση, κυρίως σιωπηλή προσευχή, γιατί «το έργον εκάστου οποίον εστί το πυρ δοκιμάσει».

ΤΟ ΒΗΜΑ, 19-10-1997
Κωδικός άρθρου: B12451A163

[ ΠΑΝΩ ]

	"ΠΕΛΑΓΙΑ".