(κοινωνικά και θεολογικά κείμενα εμποτισμένα στο πνεύμα της ανατολής)
 Μακάριοι όσοι βιώνουν το μυστήριο του Σταυρού μέσα στην καρδιά τους, που είναι η κατάργηση της αμαρτίας, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού. Μακάριοι όσοι διακρίνουν από τώρα το μυστήριο του αντιχρίστου, μακάριοι, δηλαδη, όσοι αναγνωρίζουν από τώρα τις μεθοδείες και τις ενέργειες του διαβόλου. Αυτοί με την εμφάνιση του αντιχρίστου θα αντιληφθούν την παρουσία του, δέν πρόκειται να πλανηθούν από τα σημεία και τέρατα πού θα κάνη, θα αναγνωρίσουν την αιμοβόρα διάθεση του λύκου, κάτω από το ένδυμα του προβάτου, και αυτό θα συντελέση στην σωτηρία τους. Σελ. 181
Τα όσα ανεφέρθησαν φανερώνουν λίγο την κένωση του Χριστού και μάλιστα την κένωση του Χριστού κατά την διαρκεια του Πάθους Του. Η κένωση του Χριστού δείχνει τον σκοπό του ανθρώπου, που είναι ο πλουτισμός μας από την θεότητα. Γιατί πρέπει να υπενθυμίσω ξανά εδώ τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου που ανέφερα στην αρχή: "ο πλήρης κενούται, κενούται γαρ της εαυτού δόξης επί μικρόν, ίν' εγώ της εκείνου μεταλάβω πληρώσεως". Πρέπει να μας συγκλονίση η κένωση του Χριστού και το Πάθος Του, πρέπει να μας συγκλονίση η αγάπη του Θεού σε μας. Και ακόμη πρέπει να μας προβληματίση και ο δρόμος δια του οποίου θα φθάσουμε στην πλήρωση μας, δη
λαδη στην θέωση. Και αυτός ο δρόμος είναι η δική μας κένωση κατά το πρότυπο του Χριστού. Και αύτη η κένωση δεν είναι ανεξάρτητη από την πληρη, βαθειά και ολοκληρωμένη μετάνοια. Αυτή δε η μετάνοια δεν είναι μια απλή συναίσθηση της αμαρτίας μας, που ενδεχομένως γίνεται μέσα σε μια κατάσταση μεταμελείας, αλλά η πληρης ταπείνωση, η αποβολή όλων των δερματίνων χιτώνων της λογικής και των αισθήσεων, το κλάμα και η αναζήτηση της ζωής του Θεού, η πορεία μας από την κάθαρση της καρδιάς στον φωτισμό του νού . Οταν ζήσουμε αύτην την μετάνοια στα όρια της προσωπικής μας υπάρξεως, τοτε θα αναπτυχθή η αγάπη για όλη την κτίση και θα αρχίσουμε μια μεγάλη και οδυνηρή προσευχή υπέρ όλης της κτίσεως και σε ένα βαθμό θα βιώσουμε την κένωση του Χριστού, αφού θα υποφέρουμε για όλη την κτίση, θα πονούμε για ό,τι φοβερό επικρατεί πάνω στην κτίση.
Αν δεν περάσουμε από αυτήν την κατά Χάρη κένωση, δεν μπορούμε να ζήσουμε την κατά Χάρη ανάσταση.Σελ. 326
|
"PELAGIA".
