 Νομίζω ότι και η εποχή μας χρειάζεται αυτές τις δύο πραγματικότητες. Αφ' ενός μεν χρειάζεται ομολογιακά κείμενα, κείμενα πίστεως και αληθείας, στα οποία θα εκτίθεται η αλήθεια της πίστεως, αφ' ετέρου δε χρειάζεται αντιρρητικά κείμενα για διαφορους αιρετικούς της εποχής μας.
Κυρίως όμως πρέπει να γράφουμε θετικά, να παρουσιάζουμε την ορθόδοξη διδασκαλία, αλλά μερικές φορές, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, χρειάζεται και η υπέρ της ευσεβείας αντιλογία. Αν υιοθετούμε μόνον την μια πλευρά τοτε είναι ενδεχόμενο να καταλήξουμε σε μονοφυσιτίζουσες πρακτικές. Είναι αναγκαίο όμως και οι λεγόμενοι αντιρρητικοί λόγοι να εντάσσωνται μεσα σε ορθόδοξα πλαίσια, να γίνωνται με αγάπη προς την 'Ορθοδοξία, την αλήθεια, αλλά και το πρόσωπο του συγκεκριμένου ανθρώπου. Γιατί, αν κανείς δεν αγαπήση κάτι, δεν μπορεί και να το κρίνη.
Όλες οι απόψεις των κειμένων που προηγήθηκαν αντιπαρατίθενται στο λεγόμενο δυτικό πνεύμα, το οποίο μπορεί να είναι κοντά μας, μέσα μας. Άλλωστε, όπως ανεφέρθη σε ένα κείμενο, υπάρχει σήμερα η κατά δύση Ανατολή και η κατά ανατολάς Δύση. Δυστυχώς κι εμείς σε μερικά ση-
μεία έχουμε εκδυτικοποιηθή και γι' αυτο χρειάζεται να αναζωογονηθούμε με το πνεύμα της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Σελ. 291
|
"PELAGIA".
