Πόλεμος φαινομένων και μή.
Τα μη φαινόμενα κυριαρχούν.
Τα μη όντα τα όντα καταργούν.
Γίνονται όντα μέσα στο Όν.

Κάτω απ' το μηδέν μια ολόκληρη ζωή,
αληθινή βιοτή.
Σταυρικός λογισμός,
ο λόγος και το βίωμα του Σταυρού.
Υπάρχει αληθινή ζωή στον θάνατο,
δόξα στην ταπείνωση,
χαρά στον τάφο.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Αρκεί μια λέξη.
Μέθη.
Όποιος δεν γνωρίζει ας γνωρίσει.
Όποιος ψάχνει ας βρεί.
Άρρωστε και πεθαμένε,
παρηγορήσου κι αναστήσου.

Σ' ακοινώνητη κοινωνία η οργανωμένη κοινωνία.
Σε μολυσμένο αγέρα η υγεία.
Σ' έρημο τόπο η όαση.
Αμήν. Αληθώς.

Θεός εν μέσω Θεών.
Υπάρχει στο πρόβατο και στον Ποιμένα,
στόν λευκό και στον μαύρο.
Υπάρχει στην χαρά και στην λύπη.
Βρήκε κοντά του αρχοντιά,
γαλήνη,
ανέμελη ζωή,
ειρήνη.
Πήγαινε στο σκοτάδι
κι' έφευγε μακρυά.
Δεν φοβόταν το σκοτάδι.
Σεβόταν την ζωή.
Όχι φλυαρίες, ευσεβισμοί,
φανφάρες και δεσποτισμοί.
Όχι "παραδόσεις" που σκοτώνουν
καί συντρίβουν.
Αγάπη που θερμαίνει
καί ζωογονεί.
Απλότητα, αγάπη, ταπείνωση, αυτομεμψία.
Αδερφές του Άρχοντα.
Μαγεία.
Έκλαψε στην φράση,
γιατί φοβήθηκε την πτώση.
Σιγή θανάτου κάθε μέρα.
Κηδεία ζωντανή.
Ο τάφος ανοιχτός.
Όσο δυνατός και νάσαι δεν αντέχεις.
Άντεξε όμως πολύ.
Στρίμωγμα, πλάκωμα...
Έκανε βόλτες στον διάδρομο
περιμένοντας την ώρα
καί μετά άλλη ώρα σιγής.
Χαρμολύπη παντού.
Οι πάντες αγνοούν.
Υπάρχουν όμως μάρτυρες που μαρτυρούν.

Όλοι ζήταγαν αγάπη.
Σ' όλους έδινε και ξανά ζητούσαν.
Δεν ήξεραν να καταλαβαίνουν.
Κάθε μέρα θέατρο.
Άλλος μέσα κι άλλος έξω.
Δεν ήθελε κοντά του
στενοχωρημένο, μουτρωμένο.
Δόξα σοι ο Θεός!
Πώς να μιλήσεις για τον όχλο και την βοή;
Πώς να τραγουδήσεις πικρά
στό μαυρισμένο σου χαρτί;
Τα παιδιά παρηγοριά.
Οι βόλτες, η συντροφιά.
Άχ τί φοβερό μάρτυρας να είσαι!
Να μαρτυράς!
Άχ τί φοβερό να θυμάσαι
τό έλα και το φεύγα!
Μάρτυρα αδελφέ.
Πονώ.
Σ' ένοιωσε πατέρα.

Η κένωση συνεχίζεται.
Πρέπει να φτάσει βαθειά.
Είναι ο κλήρος των μεγάλων.
Όσο μεγαλύτερη η κένωση,
τόσο μεγαλύτερη η δόξα.
Η φωτογραφία δείχνει την αρχή.
Την εξέλιξη και το τέλος στην συνέχεια.
Το πρώτο δεν το είδε τότε,
τό ύστερα το έζησε μετά.
Οι δήμιοι κτυπούν.
Οι Εβραίοι σταυρώνουν, βλασφημούν.
Φωνάζει, δόξα σοι ο Θεός!
Ευλογητός ο Θεός.
Γενηθήτω το θέλημά Σου.
Πλήρης η κένωση.
Να μια λέξη που τα λέει όλα.
Στο σταυρό καρφωμένος περιμένει.
Γύρω του οι στρατιώτες,
οι αχάριστοι,
ο όχλος ο μη ειδώς.
Δεν αντέχει την αγάπη.
Ρωτά για τα παιδιά.
Η Προυσιώτισσα προσδοκά.
Παντού υπάρχουν κρίσεις.
Σ' αυτόν γιατί όχι;
Αγαπά κι ευγνωμονεί.
Ευλογίες κι ακαθαρσίες.
Ταιριασμένα και τα δυό.
Ο αθεόφοβος μαλλώνει,
εκείνος υπομένει.
Ο άλλος στρατιώτης απειλεί,
εκείνος ευγνωμονεί.
Γύρω του σεισμός,
μέσα του γαλήνη.
Οι άλλοι δεν τον χρειάζονται,
αυτός γελά και τον χρειάζεται.
Θέλει.
Οι στρατιώτες δεν γνωρίζουν,
αυτός γνωρίζει κι' αναμένει.

Θέλει να μιλήσει.
Δεν μπορεί.
Τελικά μιλά μ' άλλη γλώσσα.
Αντίστροφη μέτρηση.
Μπόρεσε να δει την βρεφική ηλικία.
Μαγεία.
Το βλέμμα του καρφώνει κι ανασταίνει.
Σταυρωμένε πατέρα.
Αναστημένη μητέρα.
Ξέρει ν' αγαπά κι απ' το σταυρό.
Πιό πολύ τότε.
Ισορροπημένος και σωστός.
Αδελφός.

Δίπλα στον σταυρωμένο.
Αρχίζει και σταματά.
Βλέπει κι αρχινά.
Η κένωση βαθειά.
Σεισμοί συχνοί,
καθημερινοί.
Θερμοκρασία στα ύψη.
Οι μετεωρολόγοι έχουν προβλέψει.
Γιατί;
Απάντηση δεν χωρεί.

Το φτερωτό πολύ αργεί,
έτσι μονολογεί και μοιρολογεί.
Ήρθε απρόσμενα, απλά,
στάθηκε ευαίσθητα κοντά,
κι έφυγε σεισμικά.
Πώς να θυμηθεί τους σεισμούς;
Στο αυτοκίνητο,
στό δωμάτιο,
στήν τραπεζαρία,
στήν Λειτουργία;
Στο δωμάτιο των λευκοφορεμένων, στο Ι.Χ;
Έξω παγωνιά,
μέσα ζεστασιά.

Κοιμάται στο δρόμο,
ύστερα από τρικυμία.
Μετά πολύ καιρό
τήν ώρα π' αφήνει την χαρά.
Σπαράζει η καρδιά.
Μάτωσε βαθιά.
Χτυπημένος από σφαίρα.
Πώς θ' αντέξει;
Μονολογεί και συγκρατεί.
Το απαιτεί.
Δεν ξέρει τί να κάνει.
Να γελάσει ή να κλάψει;
Τα κάνει και τα δυό.
Το φθαρτό της φύσης.
Το αίτιο της λύσης.
Πώς θα φύγει,
πώς θα ζήσει;
Γενηθήτω το θέλημά Σου.
Πάντως υπάρχει όχι ο κενός
αλλ' ο καινός.
Ο κενωμένος κοινωνικός.

Τα μη φαινόμενα επικράτησαν,
τά φαινόμενα ενίκησαν.
Στον τάφο η ζωή.
Η ανάσταση στην θανή.
Αυτό είναι πανηγύρι.
Ελκύει ο θάνατος την ζωή
καί η ζωή τον θάνατο.
Τραβάει ο καινός τάφος τον κενό,
αφού δέχτηκε τον καινό.
Τί το θέλεις το ψαλτήρι;
Υπάρχει ο ύμνος.
Τί το θέλεις το καντήλι;
Θεάται το φώς.
Δεσπόζει των νεκρών.
Ποίμνιο πεθαμένων.
Βαθύτατη ηρεμία,
μεγάλη βασιλεία.

Δεν μπορεί να συνεχίσει.
Απρόσιτη η ζωή.
Ο γνόφος είναι φώς.
Γι' αυτό επαναλαμβάνει.
Κάτω απ' το μηδέν μια ολόκληρη ζωή,
αληθινή βιοτή.
Σταυρικός λογισμός,
ο λόγος και το βίωμα του Σταυρού.
Υπάρχει αληθινή ζωή στον θάνατο,
δόξα στην ταπείνωση,
χαρά στον τάφο.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Αρκεί μια λέξη.
Μέθη.

Είναι φορτισμένος, φορτωμένος, φωτισμένος.
Με μόνιμες μνήμες.
Γράφει και περιγράφει.
Τρέχει για να εξαγορευθεί.
Στοιχείο ζωής.
Αρνητικός και θετικός ηλεκτρισμός.
Κεραυνός.

Κάποτε γινόταν Λειτουργία.
Λειτουργούσε θερμοκήπιο.
Φωτιά και ζωή.
Δεν υπήρχε αλλοίωση του φύλου,
τού φίλου και του είδους.
Φυσούσε αέρας ζωογονημένος.
Γεμάτος οξυγόνο.
Όχι μόνο γνώσεις, αλλά Γνώση.
Γέλιο και χαρά.
Δεν ήθελε την γκρίνια.
Όλα λειτουργημένα.
Λυτρωμένα.
Έμπαινες και αμέσως έβγαινες.
Σ' ανοιχτό χώρο.
Σε Βασιλεία.
Πλησμονή ζωής.
Ακτινοβολία από θυσιαστήριο και Εσταυρωμένο.
Πάσχα σταυρώσιμο και αναστάσιμο.
Ηχούσε το εγώ ειμί.
Αδύνατο αλλ' ισχυρό.
Ισχνό αλλ' ηχηρό.
Εγώ ειμί που συντρίβει το σκοτάδι.
Διοίκηση-Λειτουργία.
Δοξολογία.

Τα θερμοκήπια μεταβλήθηκαν σε ψυγεία.
Και εδώ Βασιλεία, κυριαρχία.
Διαφορετική.
Όλα κατεψυγμένα.
Το ίδιο ρεύμα λειτουργεί.
Άλλο όμως ρεύμα.
Τώρα δεν λειτουργεί,
αλλά παραλειτουργεί.
Πρώτα Λειτουργία
τώρα παραλειτουργία.
Άλλαξαν φύλλο, φύλο, φίλο και είδος.
Μπαίνεις και κλείνεσαι βαθειά.
Αντί να βγείς μπαίνεις
καί αντί να μπείς βγαίνεις.
Κοιμάται η ζωή.
Κρέατα, ντομάτες και λαχανικά.
Κατεψυγμένα μπακαλικά.
Ο κρεοπώλης κατεψυγμένος.
Ταλαίπωρα παιδιά.
Κακόμοιρα πουλιά.
Τώρα σφυρίγματα και φωνές.
Δεν είναι αλαλαγμοί χαράς.
Ίσως συμφοράς.
Ίσως αναφοράς.
Τί τον θέλεις τον κατεψυγμένο αέρα;
Τί να το κάνεις το μολυσμένο οξυγόνο;
Ακούγεται και τώρα το εγώ ειμί.
Όχι του πάσχοντος και αναστάντος.
Ούτε του μεταστάντος.
Αλλά του πεπτωκότος.
Στον καταψύκτη όλα νεκρωμένα, βουβά.
Κοιμούνται;
Μάλλον αργοπεθαίνουν.
Όπου οι Βασιλιάδες τ' άρματα,
οι γύφτοι τ' άργανα.
Ο ήλιος ευχήθηκε.
Δεν ενίκησε το σκοτάδι, αλλά νικήθηκε.
Το κρύο, η παγωνιά,
έσβησε τον ήλιο, την ζεστασιά.
Τα θερμοκήπια έγιναν ψυγεία.
Πωλούνται πολλά τέτοια στα σφαγεία.
Διευθύνουν οι παγωμένοι.
Οι καϋμένοι!!
Δεν ξέρουν ότι υπάρχει και αλλού η ζωή.
Νομίζουν πώς είναι όλοι παγωμένοι.
Οι καϋμένοι!
Οι καμένοι!

Πρώτα Λειτουργία
τώρα παραλειτουργία.
Πρώτα θερμοκήπια
τώρα ψυγεία.
Ο ίδιος ψάλτης αλλάζει ήχους και ύμνους.
Ο ίδιος χώρος, οι ίδιοι χοράρχες.
Τόσο διαφορετικά.
Πρώτα το κράτος
τώρα το παρακράτος.
Πρώτα η Βασιλεία
τώρα η Δικτατορία.
Σε μερικά η αναρχία.
Υπάρχει διαμαρτυρία;
Σχεδόν καμμία.
Ελάτε να σπάσουμε τον πάγο.
Ελάτε να στήσουμε τον ήλιο στον πάγο.
Ελάτε ν' ανάψουμε φωτιά στον πάγο.
Να καεί.
Να ζεματιστεί.
Κι' αν αυτό δεν γίνει υπάρχει λύση.
Η ζωή εξακολουθεί.
Όχι στα ψυγεία,
αλλά στα κελλιά.
Βασιλεία της αγάπης.
Hic et nunc.

Αδύνατο να κλειστεί ολόκληρη η ζωή.
Οι λέξεις κενές,
οι φράσεις ψυχρές.
Ψυχραίνονται μπροστά στην θέρμη της ζωής.
Η ζωή παρατεταμένη ανάσταση.
Προσδοκία αληθινή.
Μιλούσε για τον θάνατο, την υπέρβασή του,
τήν ανάσταση και την ζωή.
Ζούσε αναστημένα.
Αληθινά.
Οι φιλοσοφίες σταματούν στον θάνατο.
Ποιός μπορεί να τον νικήσει;
Μόνον η ζωή η αληθινή.
Αυτή που ζούσε ο ευλογημένος,
ο υιός του Ευλογητού.

Δεν αισθάνθηκα κοντά του
τήν ανατριχίλα του θανάτου.
Άκουγα την ανάσα του σταυρωμένου
καί αναστημένου.
Ήρεμα και δυνατά.
Πέρασε κοντά μας σαν μια ειρηνική
καί απαλή βόμβα
πού ανατινάζει το μίσος
καί αρωματίζει με ζωή.
Βόμβα που θεραπεύει και ζωογονεί.

Μιλώντας γι' αυτόν εύκολα τραγουδάς.
Το ρίχνεις στον ξέφρενο χορό.
Λίγοι μπόρεσαν να πιάσουν
αυτήν την αδιόρατη ζωή!
Λίγοι μπόρεσαν να καταλάβουν
τήν ένδοξη θανή!
Λίγοι αισθάνθηκαν την έγερση
τήν πριν από τον θάνατο.
Πάντως όλοι κάτι κατάλαβαν.
Γιατί ανήκει σε όλους τους θνητούς.
Τώρα κοιμάται και περιμένει.
Ζή και αναμένει.
Ευλογεί και παρακαλεί.

Κοιμήσου Γέροντα τον ύπνο τον μεγάλο.
Κοιμήσου ωσότου έλθει η Προσδοκία.
Όχι των Εθνών,
αλλά των υιών.
Απάλλαξέ μας απ' την κακία.
Ευλογία.
Ευλογημένη η Βασιλεία.
Του Πατρός και των υιών.
Ευλογημένη η Βασιλεία.
Μακαρία ευτυχία.
Μακαρία η οδός.