Δ'

15.

Συμπέρασμα

Από την μελέτη όλων των πλευρών αυτού του κρισίμου και σοβαρού ζητήματος των σχέσεων Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως καθορίζονται στα Συνοδικά και Πατριαρχικά κείμενα, φαίνεται καθαρά ότι κάτω από τις παρούσες συνθήκες δεν συμφέρει να γίνη καμμία αλλαγή, αλλά θα πρέπη να αγωνισθούμε όλοι οι Ιεράρχες να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, όπως η Πρόνοια του Θεού δια μέσου ιστορικών γεγονότων και Συνοδικών αποφάσεων έχει καθορίσει. Τελικά η διάσωση και διατήρηση του Συνοδικού συστήματος, το οποίο ακολουθεί η Εκκλησία της Ελλάδος και παραπέμπει στην αρχέγονη Αποστολική παράδοση, είναι τιμή για μας και προσφορά στην όλη Εκκλησία.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο τρόπος διοικήσεως των απανταχού Εκκλησιών συνδέεται με την ενότητα της κάθε Τοπικής Εκκλησίας με τις άλλες Τοπικές Εκκλησίες, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήση και να υποκαταστήση την ποιμαντική διακονία που εξασκείται δια των Ποιμένων. Και γνωρίζουμε πολύ καλά από όλη την ορθόδοξη ποιμαντική επιστήμη, ότι η διακονία της Εκκλησίας είναι σταυρός, κένωση, θυσία, προσφορά που αποβλέπει στην θέωση των πιστών, δια της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού. Αυτή δε η ποιμαντική διακονία εξασκείται και με το Πατριαρχικό και το Μητροπολιτικό και το Συνοδικό σύστημα διοικήσεως της Εκκλησίας. Τίποτε δεν εμποδίζει την Χάρη του Θεού να ενεργή την θέωση των πιστών, που επιθυμούν τον αγιασμό και την σωτηρία τους. Δηλαδή, ο τρόπος διοικήσεως της Εκκλησίας είναι εκείνος που οφείλει και πρέπει να συγκρατή ολόκληρο τον σκοπό, τον τρόπο και το μυστήριο της Οικονομίας του Χριστού. Εάν όμως δεν αποβλέπη στον σκοπό αυτό, είναι μια απλή εξάσκηση ανθρωποκεντρικής εξουσίας.

Επανειλημμένως το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει υπογραμμίσει την αλήθεια ότι αποδέχεται την ευθύνη και την διακονία της διαφυλάξεως της ενότητος των Εκκλησιών και αισθάνεται την θέση του στο όλο σύστημα διοικήσεως των Εκκλησιών, ως θέση σταυρικής διακονίας και θυσιαστικής προσφοράς.

Από την ποιμαντική πείρα γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι σήμερα ζητούν τρόπο να υπερβούν τα υπαρξιακά τους προβλήματα και τον ασφυκτικό κλοιό του θανάτου. Και το τεκμήριο της γνησιότητος του Ποιμένος είναι κατά πόσο μπορεί να ανταποκριθή σε αυτήν την αναζήτηση. Βεβαίως, θα ενδιαφερθούμε και για τους τρόπους ενότητος των Εκκλησιών, αλλά ο βαθύτερος σκοπός είναι να ανταποκριθούμε, κατά το εφικτόν, στο περιεχόμενο της Αρχιερατικής προσευχής του Χριστού, της υπερφυούς προσευχής Αυτού στον κήπο της Γεθσημανή και της Σταυρικής Του θυσίας.

Πέρα από αυτό πρέπει να γνωρίσουμε σαφώς ότι μέσα στην Εκκλησία, εκτός από τους εξωτερικούς εκκλησιαστικούς διοικητικούς νόμους, λειτουργούν και οι πνευματικοί νόμοι. Καθώς επίσης, εκτός από την διαρθρωμένη εκκλησιαστική μυστηριακή ιεραρχία, υπάρχει και η πνευματική ιεραρχία, που συνδέεται με την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση, όπως διδάσκει ο θείος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και άλλοι άγιοι Πατέρες. Και οπωσδήποτε ο Χριστός κατά την Δευτέρα Παρουσία Του θα ανατρέψη την υπάρχουσα εκκλησιαστική ιεραρχία και θα αναδείξη ένα άλλο πολίτευμα, το οποίο, όπως έλεγε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης συνδέεται με τους βαθμούς μεθέξεως του μυστηρίου του Σταυρού και της Αναστάσεως, που είναι η προαιωνίως, εν χρόνω, εν τη ενανθρωπήσει και εν τη Εκκλησία βίωση της Ακτίστου Ενεργείας του Τριαδικού Θεού.